Nie znam zbyt wielu książek, które już zawsze będą mi się kojarzyć z dzieciństwem. Opowieści dla dzieci (te dobre) są czasami mądrzejsze niż książki przeznaczone dla dojrzalszych czytelników.

Od chwili, kiedy przewróciłam ostatnią kartkę "Miłka z Czarnego Lasu", minęło jakieś pół godziny ... Ponieważ mam zamiar napisać jej recenzję, siedzę i myślę o różnych rzeczach...

... O tym, że bardzo trudno, może nawet najtrudniej, jest pisać książki przeznaczone dla najmłodszych. Tak, aby dzieci chciały je czytać.

Kim jest autor "Miłka z Czarnego Lasu"? Z krótkiej notatki biograficznej, zamieszczonej na okładce, wynika, że Romek (a właściwie Romuald) Pawlak jest "wielbicielem Muminków, Bromby, Glusia i rodziny Pciuchów oraz innych książek, z których się nie wyrasta, nawet mając czterdziestkę na karku". W dodatku lubi wieloryby i psy...

Od razu wyczuwamy mądrą (nieprzemądrzałą) bratnią duszę. Nie ulega wątpliwości, że takie przygotowanie autora jest najzupełniej odpowiednie, żeby pisać książki dla dzieci. Tym bardziej, że jest także autorem "dorosłych" książek.

... O subtelnym i magicznym świecie, który autor stworzył, a potem umieścił po obu stronach parkowej alejki, czyli prawie na naszych ludzkich oczach. O uroczych mieszkańcach Czarnego Lasu, których tak dużo dzieli:
* nie są jednakowi,
*poglądy i przekonania mają różne,
*a nawet mają różnokolorowe futerka.

Ale możemy uczyć się od nich tolerancji, taktu i umiejętności osiągania kompromisu. I te wprost niewyczerpane pokłady bezinteresownej życzliwości dla przybłędy-nie-wiadomo-skąd, jakim z początku jest Miłek. Nie są to wprawdzie ani duże, ani silne zwierzątka, ale potrafią zauważyć problemy innego nie-tylko-zwierzaka i, jeśli nie pomóc, to przynajmniej wysłuchać i poczęstować kawałkiem ciasta (dewiza jednej z bohaterek).

... O tym, jak trudna jest asymilacja w zupełnie obcym środowisku i jak, na pozór nieistotne, gesty mogą zmienić - upiększyć lub zniszczyć - czyjś malutki świat.

... O tym co tworzy naszą własną historię i co warto upamiętniać w kronikach... (Pozdrawiam Cię Kaladynie!)

Wyszła z tego filigranowa opowieść o życiu, śmierci i wartościach fundamentalnych... Może nie wyprze z półek "Małego Księcia" i "Pętelki czasu", ale niech Was nie zraża adnotacja "+7", dotycząca wieku potencjalnego czytelnika (w rzeczywistości od 2 do 102)

Przeczytajcie koniecznie!